Fundusze inwestycyjne – konstrukcje i typy

Skupmy się na najbardziej popularnym podziale funduszy inwestycyjnych – ze względu na metodę lokowania aktywów oraz stopień ryzyka inwestycyjnego (wg rosnącego poziomu ryzyka). Wymienić możemy tu 4 główne grupy funduszy. Będą to fundusze: akcyjne, mieszane, papierów dłużnych oraz pieniężne. Przedstawmy to na diagramie. Fundusze wymienione u jego podstawy to najbezpieczniejszy sposób lokowania kapitału, a im wyższy poziom piramidy tym większe ryzyko inwestycyjne.

Przechwytywanie

Fundusze akcyjne – inwestują przede wszystkim w akcje oraz inne udziałowe papiery wartościowe (prawa do akcji, kwity depozytowe), celem funduszy akcyjnych jest osiąganie jak najwyższego zysku przy jednoczesnym stosunkowo wysokim poziomie ryzyka inwestycyjnego. W okresach korzystnej koniunktury na rynku akcji fundusze te osiągają bardzo wysokie stopy zwrotu, jednak podczas bessy ich jednostki uczestnictwa mogą znacznie obniżyć swoją wartość. Z uwagi na wysokie ryzyko utraty kapitału, zwłaszcza w krótkim okresie, inwestorom zaleca się jak najdłuższy horyzont inwestycyjny (nawet kilkanaście lub kilkadziesiąt lat). Są adresowane do inwestorów cechujących się wysoką skłonnością do ryzyka.

Fundusze zrównoważone – inwestują 40-60 proc. środków w papiery własnościowe (akcje), a pozostałą część portfela w papiery dłużne (głównie obligacje). Ich potencjalny zysk i ryzyko są tym większe, im większy udział w portfelu mają instrumenty ryzykowne.

Fundusze stabilnego wzrostu – inwestują do 40 proc. aktywów w akcje i instrumenty o podobnym charakterze, zaś pozostałą część aktywów lokują w papiery dłużne. Stopy zwrotu funduszy stabilnego wzrostu są zwykle niższe niż funduszy zrównoważonych, cechuje je jednak niższy poziom ryzyka utraty kapitału.

Fundusze z ochroną kapitału – podstawową zasadą polityki inwestycyjnej jest tu zabezpieczenie przed spadkiem wartości jednostki uczestnictwa poniżej określonego poziomu poprzez alokowanie portfela inwestycyjnego w udziałowe papiery wartościowe, instrumenty pochodne oraz papiery wartościowe o stałym dochodzie (przy czym poziom zabezpieczenia może być stały lub ulegać zmianom, zgodnie z zasadami określonymi w prospekcie informacyjnym funduszu).

Fundusze aktywnej alokacji. W odróżnieniu od funduszy zrównoważonych i stabilnego wzrostu udział akcji i obligacji w funduszach aktywnej alokacji nie jest określony na stałym poziomie, lecz może zmieniać się w szerokich przedziałach (od 0 do 100 proc.). Na potencjalne zyski oraz ryzyko inwestycyjne funduszy aktywnej alokacji wpływ ma koniunktura panująca na rynku giełdowym. Dobrze zarządzane fundusze mogą osiągać wyższe zyski niż zrównoważone w przypadku wzrostów na giełdzie i notować mniejsze straty niż fundusze stabilnego wzrostu w przypadku dekoniunktury.

Fundusze obligacji – (inaczej fundusz papierów dłużnych) to fundusz inwestycyjny, który większość swoich pieniędzy inwestuje w obligacje. Fundusze obligacji polecane są tym, którzy pragną pomnażać swój kapitał przy udziale niewielkiego ryzyka i liczą na zysk lepszy do zysków z lokat bankowych. Mogą mieć różne cele inwestycyjne. Mogą różnić się między sobą horyzontem czasowym obligacji, w które inwestują jak i ryzykiem związanym z wiarygodnością emitentów obligacji. Fundusze obligacji służą jako zabezpieczenie przed ewentualnymi stratami z inwestycji w akcje lub w funduszach akcji. Nie są one jednak wolne od ryzyka.

Fundusze pieniężne – Inwestują one w krótkoterminowe instrumenty rynku pieniężnego, czyli w bony skarbowe, certyfikaty depozytowe, bony komercyjne itp. W tych funduszach nie ma wahań cen, ale uzyskiwany w nich dochód jest niższy. Najbezpieczniejsze z tych funduszy inwestują w bony skarbowe, średniookresowe obligacje rządowe oraz skrypty dłużne agencji rządowych. Fundusze tego typu powstały z uwagi, że zwykły Kowalski nie miał dostępu do zaawansowanych narzędzi rynku pieniężnego lub kwoty wejścia były dla niego zbyt wygórowane.

Klasyfikacja funduszy inwestycyjnych opiera się na deklaracjach składanych przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych. Kryterium decydującym o zaliczeniu do danej kategorii jest zgodność rzeczywistej polityki inwestycyjnej z definicją danej kategorii. W przypadku, gdy postanowienia statutu funduszu są szersze względem faktycznie realizowanej polityki inwestycyjnej i składu portfela, należy kierować się rzeczywistą polityką inwestycyjną. Deklaracje przynależności do danej kategorii są weryfikowane przez IZFA pod kątem ich zgodności z realizowaną polityką inwestycyjną i składami portfeli.

Marcin Płuciennik

 

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *